Najdalsza podróż

Najdalsza podróż.
Stanislav Grof
Wyd. Okultura,  Warszawa 2010

Nowa książka Stanislava Grofa – współtwórcy psychologii transpersonalnej, inicjatora badań klinicznych nad terapeutycznym zastosowaniem psychodelików – dotyka jednego z najważniejszych tematów, z jakimi spotykamy się w życiu, a mianowicie zjawiska śmierci. Amerykański psychiatra analizuje nasz stosunek do umierania, pokazując, iż na przestrzeni wieków ludzkość zatraciła cenny dar rozumienia śmierci i radzenia sobie z jej traumą, a wynalazkiem społeczeństw przemysłowych stało się ukrywanie i marginalizowanie odejścia, jako elementu nie pasującego do świata materialistycznych przyjemności.

Jednak, jak przystało na badacza o antropologicznym zacięciu, Grof proponuje czytelnikowi fascynującą podróż przez różne kultury i okresy historyczne w celu ustalenia, jak ze śmiercią radzili sobie nasi – prymitywni z definicji – przodkowie. I tu pojawia się zaskoczenie, bowiem wiele wskazuje na to, iż w dawnych kulturach funkcjonowały, opracowane w szczegółach, różne formy treningu umierania – praktykowane w ramach szamanizmu, podczas starożytnych misteriów, tudzież jako ryt rozmaitych systemów duchowych. Cennym świadectwem takich zainteresowań są tzw. Księgi umarłych: tybetańska Bardo Thodol, egipska Pert Em Hru, azjatycki Kodeks Borgia, europejska Ars moriendi, czy Kodeks Ceramiczny Majów.

Autor, który od pół wieku zajmuje się konstruowaniem nowej mapy ludzkiej świadomości i prowadzi badania nad odmiennymi stanami umysłu przy użyciu takich psychoaktywnych środków jak LSD, polemizuje z oficjalnym stanowiskiem nauk przyrodniczych, których przedstawiciele zakładają, że człowiek to wysoko rozwinięte zwierzę oraz biologiczna maszyna myśląca. Każdy z nas – przekonuje Grof – w normalnym stanie świadomości jest obiektem newtonowskim, złożonym z atomów, molekuł, komórek, tkanek i organów. Jednak w odmiennym stanie świadomości przejawiają się w nas cechy pola transcendującego czas, przestrzeń oraz linearną przyczynowość. Wówczas funkcjonujemy jako element nieskończonego pola świadomości. Czy śmierć fizycznego ciała nie stanowi więc kresu tylko jednego z tych dwóch aspektów? I czy nie oznacza to, że nasza świadomość przetrwa zgon ziemskiej powłoki?

W swej dogłębnej analizie Stanislav Grof nawiązuje do takich zjawisk jak: spirytyzm, mediumizm, transkomunikacja, doświadczenia NDE i inne paranormalne manifestacje, zastanawiając się, czy nie stanowią one ważnych drogowskazów na drodze prowadzącej do uzyskania wiedzy na temat śmierci. W książce znalazł się również fascynujący opis Programu Spring Grove – działań badawczych z użyciem LSD stosowanych u pacjentów nieuleczalnie chorych na raka oraz wspomnienie Laury Huxley o ostatnich godzinach życia jej męża Aldousa, który odchodził z tego świata po świadomym zażyciu substancji psychoaktywnych. Pozycja z pewnością warta polecenia.

Recenzja: Nieznany Świat 3/2011

Bieżący numer



Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką prywatności. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce. Więcej informacji w Polityce prywatności.