Badania profesora Luca Montagniera nad pamięcią wody

Niez­nany Świat 10/​2013

Fran­cuski wiru­solog, pro­fe­sor Luc Mon­tag­nier znany jest przede wszys­tkim jako odkry­wca wirusa HIV i lau­reat Nagrody Nobla z 2008 roku. Ten emery­towany, 80-​letni dziś pro­fe­sor, wykład­owca wielu uni­w­er­sytetów prowadzi obec­nie bada­nia nad pamię­cią wody na Uni­w­er­syte­cie Jiao Tong w Szanghaju

W lat­ach 80-​tych XX wieku Luc Mon­tag­nier był zwolen­nikiem teorii dr. Jacques’a Benveniste’a, fran­cuskiego immunologa i naukowca, który jako jeden z pier­wszych zaczął mówić o zjawisku zwanym „pamię­cią wody”. Po przeprowadze­niu licznych badań Ben­veniste doszedł do wniosku, że woda „zapamię­tuje” związki chemiczne, z którymi się zetknęła – innymi słowy, jest nośnikiem pewnych właś­ci­wości sub­stancji, z jakimi miała sty­czność. Ponieważ próby powtórzenia ekspery­mentu Benveniste’a przez innych naukow­ców nie dały jed­noz­nacznych kon­kluzji, ekspery­ment ten został uznany za pseudonaukowy. Co więcej, jego autorowi zarzu­cono, że swoje ekspery­menty prowadzi na zlece­nie firm home­opaty­cznych (w rzeczy­wis­tości był on nieza­leżnym badaczem początkowo scep­ty­cznie nastaw­ionym do home­opatii, jed­nak otwartym na naukowe pode­jś­cie do badań).

W 1996 roku w Cla­mant we Francji zespół badaw­czy dok­tora Benveniste»a prowadził prace nad elek­tro­mag­ne­ty­cznym zapisem syg­nału z sub­stancji czyn­nej. Według doniesień zespołu mate­riał uzyskany w bada­ni­ach przesłano do lab­o­ra­to­rium w Chicago, gdzie udało się potwierdzić eksperyment.

W 1997 roku dr Ben­veniste założył firmę DigiBio, w ramach której kon­tyn­uował swoje prace. Środowisko naukowe jed­nak w dal­szym ciągu kwes­t­ionowało ich rezultaty.

Prof. Luc MontagnierW 2005 roku powołano do życia struk­turę o nazwie Nanec­tis Biotech­nolo­gies S.A., na której czele stanął pro­fe­sor Luc Mon­tag­nier. Rok wcześniej zmarł dok­tor Ben­veniste, nie doczekawszy się poważnego potrak­towa­nia badań nad pamię­cią wody. Doda­jmy, że potwierdze­nie teorii Benveniste’a w sposób naukowy pośred­nio stanow­iłoby dowód dzi­ała­nia home­opatii, pole­ga­jącego na roz­cieńcza­niu i potencjonowa­niu (wstrząsa­niu) sub­stancji pier­wot­nej, z którego to rozt­woru przy­go­towuje się leki homeopatyczne.

Ponieważ pro­fe­sorowi Mon­tag­nierowi utrud­ni­ano we Francji prowadze­nie prac, odmaw­ia­jąc ich finan­sowa­nia ze środ­ków pozosta­ją­cych do dys­pozy­cji uczelni państ­wowych, przeniósł się on do Chin, gdzie w Szang­haju kieruje obec­nie bada­ni­ami nad mody­fikacją struk­tur wody pod wpły­wem DNA. W ich trak­cie kładzie się nacisk na możli­wość wyko­rzys­ta­nia rezul­tatów tych doświad­czeń na wielu płaszczyz­nach, m. in. przy lecze­niu takich chorób jak AIDS, Alzheimer i autyzm.

W październiku 2006 roku prof. Mon­tag­nier ogłosił hipotezę doty­czącą obec­ności w wodzie nanos­truk­tur zdol­nych do przy­na­jm­niej częś­ciowego zapamię­ta­nia infor­ma­cji z DNA. Twierdze­nie to było efek­tem ekspery­men­tów przeprowad­zonych na osoczu krwi. Jak ustalono, osocze pobud­zone rezo­nansem może emi­tować syg­nały elek­tro­mag­ne­ty­czne wskazu­jące na to, czy miało kon­takt z wirusem lub bak­terią. Dzieje się tak, mimo iż zostało ono prze­filtrowane i żadne bak­terie ani wirusy nie są w nim obecne.

Dr Jacques BenvenisteW 2009 roku prof. Mon­tag­nier wraz z innym naukow­cem, który swego czasu był jed­nym z członków zespołu badaw­czego Benveniste’a, opub­likował artykuł zaty­tułowany Syg­nały elek­tro­mag­ne­ty­czne wyt­warzane przez wodne nanos­truk­tury otrzymy­wane z sek­wencji bak­teryjnego DNA. Wysunięto w nim tezę, iż bak­terie w środowisku wod­nym emi­tują określone syg­nały elek­tro­mag­ne­ty­czne, podob­nie jak miało to miejsce w trak­cie ekspery­mentu przeprowad­zonego przez Benveniste’a w 1996 roku. Syg­nały te są obecne również w wysoko roz­cieńc­zonych rozt­worach, mimo że nie zaw­ier­ają one żad­nych molekuł, a jedynie cząsteczki wody. Pro­fe­sor Mon­tag­nier twierdzi również, że infor­ma­cja gene­ty­czna DNA może zostać prze­nie­siona do innego „obiektu” zna­j­du­jącego się w wodzie.

Rozt­wory pod­dane pro­ce­sowi ultra­fil­tracji nie zaw­ier­ają żad­nych infor­ma­cji gene­ty­cznych. Mimo to „zapamię­tane” wcześniej infor­ma­cje są w stanie przekazać do hodowli bak­teryjnych. Badacze poin­for­mowali, że po pewnym cza­sie w hodowli odt­worzyły się mikroor­ga­nizmy zaw­ier­a­jące ory­gi­nalny zapis DNA. Luc Mon­tag­nier przyp­isuje te przedzi­wne właś­ci­wości właśnie pamięci wody.

Ogól­nie rzecz biorąc, samego syg­nału, praw­dopodob­nie emi­towanego przez DNA, nie da się fizy­cznie zmierzyć czy w inny sposób wyła­pać. Niem­niej udowod­niono, że syg­nały wysyłane przez DNA wirusów czy bak­terii mają specy­ficzną charak­terystykę, która może być odbier­ana przez żywe hodowle komórek.

Na pod­stawie: Dows­ing Today

Tłu­macze­nie: Piotr Stranc
Źródło fot.: Inter­net

Niez­nany Świat 10/​2013

W sprzedaży





Strona korzysta z plików cook­ies w celu real­iza­cji usług i zgod­nie z Poli­tyką pry­wat­ności. Możesz określić warunki prze­chowywa­nia lub dostępu do plików cook­ies w Two­jej przeglą­darce. Więcej infor­ma­cji w Poli­tyce pry­wat­ności.